കാലം വായിച്ച മനുഷ്യൻ

മജ്‌ലിസ് കോളേജ് മാഗസിൻ 2025-26 | pp 111 – 114

ആത്മീയതയും ചരിത്രവും ആധുനിക സമൂഹവുമെല്ലാം താങ്കളുടെ എഴുത്തുകളിൽ പലപ്പോഴും ഒത്തുചേരാറുണ്ട്. ഇത്തരമൊരു എഴുത്തുരീതിക്ക് പിന്നിലെ പ്രചോദനമെന്താണ്? ഇന്നും എഴുത്തിൽ തുടരാൻ താങ്കളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം എന്താണ്?

മനുഷ്യൻ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു ആത്മീയ ജീവിയാണെന്നാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നത്. അമിതമായി വാണിജ്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട, ഒരു ഭൗതിക ലോകത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നതെങ്കിലും, നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഊർജ്ജം ഇപ്പോഴും ചരിത്രവും ദൈവീക പ്രണയവുമായുള്ള ബന്ധവുമാണ്. ‘ദി കൂൾ ബ്രീസ് ഫ്രം ഹിന്ദ്’ (The Cool Breeze from Hind) പോലുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ബഹുസ്വരതയിലൂന്നിയ വേരുകൾ കണ്ടെത്താനും, കാലാതീതമായ ആത്മീയ കഥകളെ ഇന്നത്തെ പലതായി ഭിന്നിച്ചുകിടക്കുന്ന ആധുനിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുമാണ് ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ലോകത്ത് വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ‘ഏകമുഖ സംസ്കാരത്തെയും’ (Monoculture) അസഹിഷ്ണുതയെയും പ്രതിരോധിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇന്നും എന്നെ എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. സാർവത്രികമായ സ്നേഹം, കാരുണ്യം, പരസ്പരമുള്ള മാനവികത എന്നിവയുടെ കഥകളെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള എന്റെ ശ്രമമാണ് എന്റെ എഴുത്തുകൾ.

താങ്കൾ എഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളിൽ, എല്ലാ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളും നിർബന്ധമായും ആദ്യം വായിച്ചിരിക്കണം എന്ന് താങ്കൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന പുസ്തകം ഏതാണ്? എന്തുകൊണ്ട്?

ഞാൻ ‘ദി കൂൾ ബ്രീസ് ഫ്രം ഹിന്ദ്’ എന്ന പുസ്തകം നിർദ്ദേശിക്കും. ഇതൊരു ആത്മീയ യാത്രാവിവരണമായിട്ടാണ് അറിയപ്പെടുന്നതെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് വൈവിധ്യങ്ങളെയും ചരിത്രപരമായ സത്യത്തെയുമെല്ലാം ആഘോഷമാക്കുന്ന ഒന്നാണ്. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വിഭജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഒരു കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിക്ക്, സംസ്‌കാരത്തെയും ചരിത്രത്തെയും അടിമത്തബോധമില്ലാത്ത ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നോക്കിക്കാണാൻ ഈ പുസ്തകം സഹായിക്കും. വ്യക്തിത്വം അല്ലെങ്കിൽ സ്വത്വം എന്നത് കടുത്ത വാശികളോ മറ്റുള്ളവരെ മാറ്റിനിർത്തലോ അല്ലെന്നും; മറിച്ച് ചരിത്രപരമായ ഒത്തുചേരലിലൂടെയും കച്ചവടത്തിന്റെയും പങ്കുവെക്കപ്പെട്ട ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും മനോഹരമായ ഒരു സംഗമമാണെന്നും ഇത് കാണിച്ചുതരുന്നു. മുൻവിധികളോടെയല്ലാതെ, ആഴത്തിൽ ഭൂതകാലത്തെ നോക്കിക്കാണാൻ ഇത് യുവാക്കളെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

ഈ അടുത്തകാലത്തായി, പുതിയ തലമുറയെ ‘പരാന്നഭോജികൾ’ (parasites) എന്നും ‘വഴിതെറ്റിയ തലമുറ’ എന്നുമൊക്കെ വിശേഷിപ്പിച്ചു കാണാറുണ്ട്. ഒരു എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിലും സമൂഹത്തെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിലും ഇത്തരം വിശേഷണങ്ങളോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു?

ഇത്തരം വിദ്വേഷം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോട് ഞാൻ ശക്തമായി വിയോജിക്കുന്നു. ഒരു തലമുറയെ മുഴുവൻ ‘വഴിതെറ്റിയവർ’ എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് തികച്ചും തെറ്റായ ഒരു പൊതുവൽക്കരണമാണ്. ഓരോ തലമുറയും നേരിടുന്നത് അവരവരുടേതായ ചരിത്രപരമായ വെല്ലുവിളികളാണ്. പുതിയ തലമുറ വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുകയോ പ്രവർത്തിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന് കാരണം നമ്മുടെ തെറ്റുകൾ കൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട ഒരു ലോകമാണ് അവർക്ക് കൈമാറിക്കിട്ടിയത് എന്നതാണ്. അങ്ങേയറ്റം മടുപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ അതിജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന, വളരെ പെട്ടെന്ന് വൈകാരികമായി സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു തലമുറയാണവർ. അവർക്ക് ശ്രദ്ധക്കുറവുണ്ടെന്നതും അവർ അസ്വസ്ഥരാണെന്നതും ശരിയാണ്, പക്ഷേ മുഖംമൂടിയില്ലാത്തവിധം പ്രതിസന്ധികൾ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്ത് തങ്ങളുടെ മാനവികത നിലനിർത്താൻ അവർ തീർച്ചയായും പോരാടുന്നുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ വായനാശീലം മുൻതലമുറകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ? വായനാശീലത്തിലുണ്ടായ ഈ മാറ്റം ആശങ്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണോ അതോ വെറുമൊരു പരിവർത്തനം മാത്രമാണോ?

വായനയുടെ രീതി മാറിയിട്ടുണ്ട് എന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ ഭീഷണി മനുഷ്യന്റെ അക്ഷമയെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയും അതിനെ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ‘ഓട്ടോമേറ്റഡ് ഇംപ്രഷൻസ്’ (സാങ്കേതികവിദ്യ വഴി രൂപപ്പെടുന്ന അക്ഷമ) ആണ്. ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ സമയത്തെ വെറും നിമിഷങ്ങളാക്കി ചുരുക്കുന്നു. വായന എന്നത് സാവധാനത്തിൽ, ആത്മാവറിഞ്ഞ് ചെയ്യേണ്ട ഒന്നിൽ നിന്ന് വെറും ഉപരിപ്ലവമായ കണ്ണോടിക്കലായി മാറുമ്പോൾ അത് ആശങ്കപ്പെടേണ്ട കാര്യം തന്നെയാണ്. നമ്മൾ വായനയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹമായി മാറാനുള്ള അപകടസാധ്യതയുണ്ട്; വായനയില്ലാത്ത സമൂഹത്തിന്റെ അന്ത്യം പലപ്പോഴും തകർച്ചയായിരിക്കും. അൽഗോരിതങ്ങളിൽ (algorithms) നിന്ന് മനപ്പൂർവ്വം മാറിനിൽക്കാനും, ആഴത്തിലുള്ള വായനയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ക്ഷമ വീണ്ടെടുക്കാനുമാണ് ഇന്നത്തെ തലമുറ ശ്രമിക്കേണ്ടത്.

വ്യത്യസ്ത സംസ്‌കാരങ്ങളിലൂടെയുള്ള ആളുകളുമായി ഇടപഴകിയ വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ, ഇന്നത്തെ സെഡ് ജനറേഷന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തും ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയും എന്തൊക്കെയാണെന്നാണ് താങ്കൾ കരുതുന്നത്?

ഒന്നാമതായി, ആളുകളെ പൊതുവായ തലമുറകളുടെ ലേബലുകൾ ഒട്ടിച്ച് തരംതിരിക്കുന്നതിനോട് എനിക്ക് യോജിപ്പില്ല. ഓരോ വ്യക്തിയും തനതായ ചിന്തകളും വിശ്വാസങ്ങളുമുള്ള സവിശേഷ വ്യക്തിത്വങ്ങളാണ്.

എങ്കിലും പൊതുവായി പറഞ്ഞാൽ, പുതിയ തലമുറയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് അവരുടെ ആഗോളതലത്തിലുള്ള ബോധവും സഹജമായ ബഹുസ്വരതയുമാണ്. ആഗോളവൽക്കരണത്തിനും സാങ്കേതികവിദ്യക്കും നന്ദി, മുൻതലമുറകളേക്കാൾ വ്യത്യസ്ത സംസ്‌കാരങ്ങളെയും സ്വത്വങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവർക്ക് മടിയില്ല. ‘മന്ത്ര ഓഫ് ദി ഒപ്രസ്ഡ്’ (Mantra of the Oppressed) പോലുള്ള എന്റെ കൃതികളിൽ ഞാൻ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുപോലെ, സർഗ്ഗാത്മകമായി പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള മികച്ച ശേഷി അവർക്കുണ്ട്.

എന്നാൽ, ഡിജിറ്റൽ ലോകം സമ്മാനിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെടലാണ് അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി. മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ മറ്റെല്ലാവരേക്കാളും ‘കണക്റ്റഡ്’ ആയ തലമുറയാണെങ്കിലും, അവരാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഏകാന്തത അനുഭവിക്കുന്നത്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കൃത്രിമമായ തിളക്കത്തിനും പൂർണ്ണതയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള അനന്തമായ ഓട്ടപ്പാച്ചിലിൽ ഏർപ്പെടാൻ അവർ നിരന്തരം നിർബന്ധിതരാകുന്നു; ഇത് അവരുടെ ആത്മവീര്യത്തെ ചോർത്തിക്കളയുന്നുമുണ്ട്.

താങ്കളുടെ പല കൃതികളും ഭിന്നതകൾക്ക് പകരമായി സംവാദങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. ഇന്നത്തെ ധ്രുവീകരിക്കപ്പെട്ട ലോകത്ത്, മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ സാഹിത്യത്തിന് ഇനിയും സാധിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?

തീർച്ചയായും. യഥാർത്ഥ സഹാനുഭൂതി നിലനിൽക്കുന്ന അവസാനത്തെ ഇടങ്ങളിലൊന്നാണ് സാഹിത്യം. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗം നമ്മെ ‘നമ്മളും അവരും’ എന്ന് വിഭജിക്കുമ്പോൾ, ഒരു നല്ല കഥ നിങ്ങളെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായ മറ്റൊരാളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. വംശീയതയുടെയും വിദ്വേഷത്തിന്റെയും മതിലുകൾ തകർക്കുക എന്നതാണ് ‘ഡിസ്റപ്റ്റീവ് ഡിസ്കോഴ്‌‌സസ്’ (Disruptive Discourses) ഉൾപ്പെടെയുള്ള എന്റെ എഴുത്തുകളുടെ ലക്ഷ്യം. നമ്മൾ കഥകളും കവിതകളും ചരിത്രസത്യങ്ങളും പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ വേദനയും ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രണയവുമെല്ലാം ഏതതിരുകൾക്കപ്പുറത്തും ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സെഡ് ജനറേഷനെക്കുറിച്ച് താങ്കളൊരു പുസ്തകം എഴുതുകയാണെങ്കിൽ, അതിന് എന്ത് പേരിടും? എന്തുകൊണ്ട്?

ഞാൻ അതിന് ‘ദി വയർഡ് ദർവിഷസ്’ (The Wired Dervishes – ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ സൂഫികൾ) എന്ന് പേരിടും. ‘ദർവിഷ്’ (Dervish – സൂഫി വര്യൻ) എന്ന വാക്ക് ഞാൻ ഉപയോഗിക്കാൻ കാരണം, ഇവർ പൂർണ്ണമായും ഡിജിറ്റൽ ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരാണെങ്കിലും (wired), ഒടുവിൽ ഈ തലമുറ വലിയൊരു ആത്മീയ ഉണർവിലേക്ക് കടക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നിലവിൽ, വലിയ തോതിലുള്ള ഡിജിറ്റൽ സമ്മർദ്ദങ്ങളിലൂടെയും സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദങ്ങളിലൂടെയുമാണ് അവർ കടന്നുപോകുന്നത്. എന്നാൽ ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, സാങ്കേതികവിദ്യയുമായുള്ള അവരുടെ ഈ പോരാട്ടമാണ് ശാന്തമായ ഇടങ്ങളും, യഥാർത്ഥ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളും, ആഴത്തിലുള്ള ജീവിതസത്യങ്ങളും തേടിപ്പോകാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാകും. ഈ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ആത്മീയമായി നൃത്തം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചവരായിരിക്കും അവർ.

അവസാനമായി, ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് മാഗസിനിലെ യുവ വായനക്കാരുമായി പങ്കുവെക്കാനുള്ള സന്ദേശം എന്താണ്?

എന്റെ സന്ദേശം വളരെ ലളിതമാണ്: നിങ്ങളുടെ സമയം തിരിച്ചുപിടിക്കുക, നിങ്ങളുടെ മാനവികതയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക. സാങ്കേതികവിദ്യകൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കാനോ നിങ്ങളുടെ ക്ഷമയും സഹാനുഭൂതിയും ഇല്ലാതാക്കാനോ അനുവദിക്കരുത്. യഥാർത്ഥ ജീവിതവും ആരോഗ്യവും സന്തോഷവുമൊന്നും സ്‌ക്രീനുകളിൽ അളക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ലെന്ന് ഓർക്കുക. നിങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം എടുത്ത് വായിക്കുക, പ്രകൃതിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുക, ഒപ്പം സാർവത്രികമായ സ്‌നേഹത്തിന് ശേഷിയുള്ള ഒരു ആത്മീയ ജീവിയാണ് നിങ്ങളെന്ന നിങ്ങളുടെ പ്രാഥമികമായ സ്വത്വം തിരിച്ചറിയുക.

***